Lang uitslapen, de colorado mills bezoeken, huurauto inleveren, inchecken en boardingpassen uitprinten…

De colorado mills brachten ons niet het echte shoppinggevoel. Ook hier was weinig volk. Zou dit met de economische crisis te maken hebben? Cis heeft twee T shirts van Nautica gekocht. Ik een spelletje voor de DS en dat zal het zowat zijn. Wij zijn ook nog eens bij best buy en target gaan kijken. Maar zij hebben aan ons ook niets verdiend

In de namiddag zijn we de auto gaan inleveren. De naftbak was tot bijna de laatste druppel leeg. De auto werd ingescand en ik kreef een bewijs van de drop off kosten. Inderdaad de helft goedkoper dan dat USA reisen gezegd had. Nu maar hopen dat we later niks meer horen over de putjes in de ruit en lak. Met de shuttle van het verhuurbedrijf werden we naar het vliegveld gebracht en vandaar kwam ene shuttle van het hotel ons halen. Eigenlijk is dat allemaal heel efficient geregeld .

We hadden de hele dag bijna niet gegeten en hadden ondertussen wel serieuze honger. Ik had op het forum al veel gelezen over outback. Er was er ééntje vlak bij het hotel, dus zijn we daar binnen gegaan.

Mijn clam chowder soep was lekker en de fudge brownie delicious. De biefstuk was ook perfect gebakken, met champignons en krab erbij. Een combinatie die we ons niet kunnen voorstellen, maar het was best lekker. We vonden het best lekker, maar het eten in Moab bij de desert bistro en in Page bij de spotted dog vonden we lekkerder. Maar de rekening was dat ook, dus tja..

Met een te vol gegeten maag naar het hotel, boardingpassen uitprinten . Alles is ingepakt. Ik vrees wel voor overgewicht bij 1 koffer, maar dat zullen we dan morgen wel zien.

De vakantie is om. Nog veel vlieguren voor de boeg : ) Marianne en Henriette, als ik terug thuis ben zal ik degegevens van de yellow cat trail door geven. Wss heb ik een ander 4X4 boek dan jullie. Mss stata die trail er bij jullie ook wel op en noemt hij anders. Maar er is ook een yellow cat ranch, dus weet ik het niet zo… De route loopt evenwijdig met de I70 boven NP Arches, van oost naar west. Ik geef het later nog door.

Het is schitterend mooi geweest. Utah vind ik één van de mooiste staten. Cis heeft weinig aan het werk gedacht, ik weinig aan alle huiselijke beslommeringen. Maar nu is het wel tijd om de kids terug onder handen te nemen Ik mis ze nu toch wel. Of het wederzijds is, dat weet ik nog niet zo Senne, galaxy hebben we niet gevonden hoor !

In ieder geval een dikke merci voor al diegene die Senne, Sacha en de honden opgevangen hebben. Mijn ouders hebben de twee zonen elke dag eten gegeven, de honden verzorgd en waarschijnlijk een oogje in het zeil gehouden. Mercie he!

De USA zullen ons binnenkort terug zien. Een zalig en vooral mooi vakantie land. Met de nadruk op vakantie, want wonen, nee, dat is niet aan ons besteedt. Wij blijven best in ons eigen Belgenlandje. De green card is voor Elke

Ook bedankt voor alle reacties op ons blog. Het is heel erg leuk om ze te lezen. Het geeft een goed gevoel te weten dat anderen je volgen. De reacties op je blog geven dit weer.

Ook bedankt aan Tamara om ons huis aan zee na te kijken. De kids krijgen binnenkort een briefje in de bus

En Joke, hoe zit dat met die 50 euro? Het is al juni he !

Een dagje te laat, maar hier zijn we dan weer

Vanmorgen op tijd uit Moab vertrokken. Het was een lange rit tot in Denver. Een rit die ons door de bergen bracht. Het werd groener en we zijn zelfs tot in de sneeuw geraakt

Het was wel heel erg voelbaar dat een hummer niet voor het gewone verkeer gemaakt is. Ten eerste heeft hij veel moeite om grote hellingen te rijden. Bergpassen met een hummer rijden lijkt me niet zo aangewezen. Je ziet de brandstofmeter dan ook letterlijk zakken. Maar voor dirt roads is hij ideaal! Dus dat pakken we er dan maar bij Het is echt een scenic route op weg naar Denver. Je rijdt bijna de hele tijd langs de colorado rivier. Je rijds door een hele mooie canyon en passeert enkele bekende ski gebieden.

Onderweg hielden we een stop in het outletcenter van silverthorne. Wat een verschil met de outlets die we twee jaar geleden in Vegas en Palm Springs bezochten. Hier was er totaal geen volk. Je kon ze letterlijk op 1 hand tellen! Veel winkels stonden leeg. We zijn zonder iets te kopen al snel terug vertrokken.

Op naar ons hotel de courtyard marriott. Ingecheckt, ene doucheke genomen en op weg naar Loek en Gepke. We waren goed op tijd vertrokken omdat we geen idee hadden hoe het met files in Denver is. In Antwerpen kan je makkelijk twee uur in de file staan. Dat was hier niet het geval. We waren dus op tijd op onze afspraak waar we uitbundig verwelkomd werden door het kind des huizes. (de hond ).Wij hebben er zelf twee, dus het was leuk om een enthousiaste welkom te krijgen van een andere viervoeter. Gepke gaf ons een rondleiding door het huis wat ons bevestigde : de huizen in Amerika zijn GROOT

Bij ons zou wonen op zulke oppervlakte van grond en bewoonbare meter niet betaalbaar zijn. Zo dicht bij een grote stad en toch rustig in het groen. We hadden afgesproken om seafood te gaan eten en Loek en Gepke namen ons mee naar de red lobster. Ik had er al van gehoord, maar was er nog niet geweest. Cis had een vis waarvan hij de naam niet meer weet Maar hij vond het heel lekker. Ik had pasta met scampi. Ook lekker, veel lekkerder dan bij de Italiaan in Page. Tijdens het eten werd er oa gepraat over de verschillen tussen Amerika en NL/BE. Voor hun zullen het mss wel de ‘klassieke’ vragen geweest zijn, maar voor ons was het nieuw . Loek en Gepke, bedankt voor het gastvrije onthaal en als je aan zee wil zijn…

We waren van plan te vragen om onze zwaarste koffer te mogen wegen. Maar dat zijn we vergeten We hebben wel een AA sticker gegeven

We hebben hun lang wakker gehouden en waren dan ook pas om 24u terug. Nog effe TV zien en in bed. Cis mijmerde nog effe verder over Loek zijn TV projector maar die mijmeringen heb ik snel terug naar de realiteit gebracht

Vanmorgen zijn we al terug iets vroeger opgestaan

Na een ontbijt terug in ons tweede huis gekropen en richting canyonlands in the sky.

We hebben daar enkele vieuwpoints gedaan, een bezoekje aan het visitorcenter gebracht : stempeltje gehaald en info over de shafertrail gevraagd. Die was goed berijdbaar dus daar zijn we aan begonnen. Met het zweet in mn handen Ik was niet bang voor de weg, wel voor de vele bochten langs de afgronden. (switchbacks). Maar gelukkig zat ik meestal langs de kant van de berg, dus dat viel goed mee. Een mooie route, met prachtige uitzichten.

Vanop de hurrah pas had ik water gezien, het leek van veraf of het fonteinen of zwembaden van één of ander luxehotel waren. (met mijn fantasie toch : )  Via de shafer trail kwamen we er langs. Heel ontnuchterend : het is één of ander ding waar ze uranium verwerken en als bijproduct zout hebben. Het water zelf geven ze een kleurtje zodat het prachtig blauw ziet. Niks luxehotel dus Er is redelijk wat verkeer op deze dirt road. De drukste die we gereden hebben.  En ook onze laatste .

Voor Cis was deze routen ene overzicht van zijn carriere. Eerst kwamen we de transportbanden tegen bij de uraniumdinges. Dan bij de spoorweg de containerstackers en later vlak aan ons hotel het waterpark.

  We vinden het allebei het leukst om een route te doen met veel stenen, putten, rivieren oversteken ed dan ééntje met mooie uitzichten , maar gemakkelijker van weg. De cathedral valley loop vonden we de mooiste en ook de leukste gezien het laatste moeilijke stuk. Daar ben ik ook verschillende keren moeten uitstappen om te kunnen inschatten of we erdoor of erover konden. Voor de hurrah pas ben ik één keer moeten uitstappen en voor de Yellow cat trail ook. Voor de shafertrail en de highway zonder asfalt niet. Ook niet voor kane creek.

Enfin, dankzij de hummer konden we meer riskeren. Er zijn wel de gevolgen : op de wielomkasting achteraan zijn verschillende putjes waar de lak af is. Van opspattende steentjes. Ook zijn er twee putjes in de voorruit. Die hadden we al van de apache trail helemaal in het begin. Ik ben nieuwsgierig of we daar iets van gaan horen.

Door al die uitstappen hadden we Moab zelf nog niet eens bekeken.Deze namiddag hebben we daar nog wat rondgewandeld. Beter gepuft, want het was 32 graden !

Enfin, we moeten nog eens terugkomen want er is zoveel dat we hier nog niet gedaan hebben ! Ik vond onze route een heel mooie. Het weer is ondanks alles nog redelijk meegevallen. Buiten de eerste dagen hadden we daarna wel regen, maar altijd pas in de late namiddag. Meestal na 18u en dan was het ook niet veel meer dan een buitje. Buiten in Moab is de temperatuur eerder aan de lage kant dan aan de hoge geweest. Maar het was nog aangenaam warm. Toch is onze route geen goede voor mensen die de eerste keer naar Amerika gaan. Het is een overdaad aan rode rotsen. Ik hou er heel erg van. Na twee weken is het voor ons ook wel voldoende. Juist lang genoeg.

Vanavond heb ik de koffers gereorganiseerd. Alles ingepakt en 1 reiskoffer overgelaten voor de laatste twee dagen in Denver. Morgen zullen we bij Loek één koffer willen wegen, want we vrezen voor overgewicht

Van ons voornemen om vroeg op te staan is weer niks in huis gekomen. Maar het is vakantie voor iets zullen we maar denken

Arches , het nationale park stond eerst op het programma. We zijn eerst gestopt bij parkview,

dan een toertje rond balanced rock gedaan.

En warm dat het was! Cis had nog window arch en de double arch op ons programma gezet.

Arches vinden we een mooi park. Het is ook heel overzichtelijk en vrij klein. Dat maakt het een gezellig park vind ik.

Dan was het weer tijd voor een dirt road. Vanuit het park vertrok de Salt valley road. Gisteren hadden we een type 1 en aansluitend type 2 gedaan. Dit was ook een 2, dus we dachten ongeveer hetzelfde dan gisteren tegen te komen. Ja watte, … we zijn de hele weg tegen 35 miles per uur gereden. Niks high clearance of 4WD. Mijn VW golfke zou m zonder problemen tegen 60/u rijden.

Aansluitend hebben we de Yellow cat trail gedaan. Een type drie van 37 miles. Het leek ons een uitdaging want we hadden nog geen drie gedaan. Het was een leuke route. Geen adembenemende uitzichten, maar langs verschillende oude mijnwerkerssites. Of wat er nog van overblijft.

Ik vond het een ideale route om als beginnende te rijden. Maar na de cathedral valley loop die eigenlijk niet mocht, en na de hurrah pass trail, was het verre van moeilijk. 85 percent van de weg is vrij normaal berijdbaar. Een overige 10 percent is wel zeker high clearance nodig.

Misschien voor de laatste 5 ook nog 4WD, maar de hummer kon het wel zonder. Ik kan niet vergelijken met een nadere 4WD.

In ieder geval : de moeilijkheidsgraden in ons boek kloppen langs geen kanten. Nu is het boek ook al gedrukt in 2006. Wss zijn de gegevens van 2005 en op vier jaar tijd kan er veel veranderen.Onze onderverdeling zou zijn :

- eerste deel cv loop een 2

- tweede deel cv loop na slechte weersomstandigheden een 5

- Kane creek een 2

- Hurrah pas een 4

- salt valley road is geen dirt road maar eerder een gewone weg zonder asfalt

- Yellow cat trail een 3,5 voor de moeilijkste stukjes.

Als ik het zo bekijk zijn de moeilijkste ook de leukste Gevaarlijk he want je bent minder rap content! Er is hier nog zoveel te doen en canyonlands hebben we zelfs nog niet tegoei bekeken. Maar langs de andere kant, de kans dat je met een hummer kan rijden en vrij gerust de dirt roads kan doen is klein. Ik denk dat we onze volgende vakantie dan ook maar hier terug moeten passeren (Joke?)

Vandaag was het weer junk dag. ‘s Morgens kopen we meestal een brood met een potje kaas. Brie , geitekaas.. en eten dit in de loop van de dag in de auto op. Gisteren waren we vrij uitgebreid gaan eten. Vandaag terug wat minder en morgen gaan we naar de Moab brewery. Als ik het me goed herinner zou het daar lekker zijn.

Van die dirt roads rijden word je tamelijk moe. Na onze mc donalds heb ik een wasje gedraaid, Cis is gaan zwemmen en hebben we buiten staan babbelen met een Belgisch koppel uit Kortrijk die hier met hun zoon (twintiger) waren. Voor de eerste keer. Zij hadden op 12 dagen al een heel programma achter de rug en vonden het fantatstisch! Ik vermoed dat ze nog gaan terugkomen

Cis had enkele wensen : condors zien, herten, één of ander prairiedier, coyote’s  , beren en een soort van vossen. Enfin, ik heb ondervonden dat ik bang ben van beren, zonder dat er ook maar 1 beer te bekennen is. Blijkt dat er in Mesa Verde beren leven. Ik ben daar niet van de auto weggeweest Belachelijk he, maar thats me zeker Ik zou heel graag naar Yellowstone gaan, maar wat kan ik daar eigenlijk gaan doen, want daar wonen echt! wel beren . Maw de kans is er veel groter dan in Mesa Verde.Mss kan ik dan de pausmobiel lenen Enfin, beren heeft hij dus niet gezien. Maar tijdens onze dirt route zijn we herten tegengekomen.

En iets van Kangoeroeratten of zo. Er waren er een hele hoop. Ze stonden zo mooi op hun achterste poten. We weten niet zeker dat het kangoeroeratten zijn, maar we weten wel dat die er leven, en ze zagen er als mini kangoeroes uit. Cis denkt anders dat het prairiehonden zijn.?

tZal dan wel zijn zekers Enfin, prairiedieren, herten en condors heeft hij gezien. De rest hoeft voor mij niet meer haha !

Nu is het aan hem om de foto’s erop te zetten. Ik ga een dirt road kiezen

Vanmorgen redelijk op tijd opgestaan. Eerst ontbeten in het hotel, en dan : hit the road Jack.

Onze eerste halte was Canyonlands, het needles district. Lang zijn we hier niet gebleven. We hadden de benzinetank niet zo goed in het oog gehouden en toertjes doen zonder te kunnen tanken… ik was er niet gerust in Maar ik heb er wel een boek over dirt roads in Moab gekocht En tja, mijn stempeltje natuurlijk!

Onderweg naar Moab zijn we nog even aan hole in the rock gestopt. Ik heb er een heel klein maar o zo groot cadootje voor mn vader gekocht

In Moab aangekomen had Cis heel veel honger en zijn we bij pizzahut binnengestapt. De mediumpizza die Cis bestelde bleek eigenlijk wel een large. Ik had een small, maar ik heb er maar de helft van opgegeten. Ze waren er heel vriendelijk en het was er dubbel zo proper dan die in Page, waar we niet gaan eten zijn omdat we die zo ‘shabby’ vonden.

Deze drie nachten logeren we in de aarchway inn. Een heel goede keuze. Mooie, ruime kamers, alles heel proper. We zijn dik tevreden!!

Cis heeft een half uurtje op bed gelegen en toen was het terug tijd voor actie! Op het programmastond : zwemshort voor Cis kopen. Die waren we nl vergeten en het is hier heel warm. Ideaal voor een plons. In de plaatselijke supermarkt ééntje in een lelijke kleur gekocht omdat er niks moois was. Vlakbij vonden we het visitorcenter om te informeren welke dirt roads berijdbaar waren. Ze hadden er geen informatie, maar ze dacht dat de meesten wel berijdbaar waren, ondanks de regen. Niet echt geruststellend, maar ja, we gingen er toch maar voor.

In mijn pas gekocht boek staan verschillende dirt roads, met hun moeilijkheidsgraad, gaande van heel makkelijk is 1, tot extreem moeilijk is 10. Het boek bespreekt maar tot niveau 6 geloof ik. En dat is al voor de zeer geoefende 4WD driver. En dat zijn wij heeeeel zeker niet!

Ik wou me dus beperken tot 1 max 2 moeilijkheidsgraad. Cis zag een 3 al ineens zitten, maar daar stak ik een stokje voor We hebben de cane creek gedaan en aansluitend de hurrah pas. Eerste was een 1 en de pas een 2. Ik vond wel dat er een groot verschil was tussen 1 en 2. Een drie zie ik precies ni echt zitten. Langs de andere kant, we vonden het eigenlijk niet moeilijk rijden.De 2 was wel schudden en bonken, maar goed te doen. De road bracht ons tot een heel erg mooi uitzichtpunt.

Zie de foto als bewijs (alhoewel Cis niet content is van de foto’s van vandaag.)

Terug in ons hotel stond het zwembad klaar voor Cis Verwarmd en wel, want hij is een koukleum. Het aangename gezelschap van een bejaard Duits koppel maakte het af.

Om 20 u werd het echt wel tijd om te gaan eten. Ik had vlakbij het hotel een lodge gezien waar een terras bij was. En dat vind je niet zo snel in deze streek. Een lekkere zwoele avond op een terras zagen we wel zitten. En lekker was het zeker ! Een fijne keuken, heel attente bediening en ja, gewoon dik in orde !

Het is er niet goedkoop, maar je krijgt er wel waar voor je geld. Ik had eerst een Caesars salad en als hoofdgerecht een vegetarische lasagne. Cis had eerst een slaatje met gorgonzola en parmesaan. Zijn hoofdgerecht was een filet pur, met gorgonzola en puree met look en spekjes. Een cola en een pintje erbij. Ik had al de hele reis zin in echt lekkere cheesecake, maar had die nog niet gevonden. Die in de walmart was echt niet lekker. Hier was mijn kans, en hij was super! Cis had genoeg met een koffie. Het kostte ons 90 euro, maar ik vond het het lekkerste tot nu toe. Adres : vlak bij de aarchway inn. Moab spring ranch, desert bistro is the name.

En nu liggen we op bed. Cis leest zn boek, zonder zijn chocolade onderbroek Joke, en ik denk aan jullie Maar nu is het sigarettentijd. (Hoe gaat dat met jou Marjan? Elke keer ik in Utah zie dat je 30 feet van een gebouw moet blijven om te roken, denk ik : Marjan had het veel makkelijker nu ze niet meer rookt(e)? .

Oorspronkelijk reden we vandaag van Chinle naar Durango. We twijfelden nog of we de weg via lukachukai zouden nemen, ofwel via 4 corners en mesa verde. Ik wist van Marjan dat de weg van kukachukai heel mooi was. Langs de andere kant wou ik wel eens op 4 corners zijn (het enige punt van de VS waar 4 staten samenkomen). Enfin, uiteindelijk is het 4corners geworden.

Onze luie dag van gisteren maakte dat we pas laat gaan slapen zijn. We hebben een film uitgezien (zonder reclame ) . Met als gevolg dat we pas laat vertrokken zijn vandaag.

Eerst langs 4 corners. Hoe stom het ook klinkt, ik vond het echt leuk om op die plek te zijn. Daarbij, ze hadden er heerlijk ‘frybread’. Dat is gemaakt door de indianen en is te vergelijken met smoutebollen, maar dan in de vorm van ene plat brood. Heeeerlijk! Je kan kiezen : met honing, poedersuiker oid. Ik heb poedersuiker genomen en het was fantastisch lekker. Bij het buitenrijden nog een stempel gevraagd en we waren door…

Het was al vrij laat toen we mesa verde binnenreden. Ik had me er niet aan verwacht dat het in het park zelf nog een lange rit was.

Bij het visitorcenter heeft Cis zich ingeschreven voor de guided tour van balcony house. Een toer van een uur onder begeleiding van een gids. Ik ben niet meegegaan owv mijn neiging tot claustrofobie en het klimmen op die ladders zag ik niet zitten Hier is zijn verslag :

Nu ik mij volop in de geschiedenis van het wilde westen gestort heb, kwam natuurlijk ook de levenswijze van de voorouders van de indianen aan bod, en de manier waarop zij vroeger leefden en woonden lijkt wel heel veraf (de rotswoningen in de mesa verde dateren van 1300 vC) maar het is dan ook ongelofelijk te zien hoeveel hiervan na al die jaren nog overblijft !  De "woning" die het balcony house was, is destijds gebouwd tientallen meters hoog tegen een rotswand van de mesa canyon, die destijds ongelofelijk moeilijk te bereiken was (nu zijn er nogal wat hulpmiddelen voorzien zoals ladders en trappen), en het moet een hels karwei geweest zijn om alle bouwmaterialen (hout-zandsteen-klei) op die plaats te krijgen.  De bouw zou dan ook twintig jaar geduurd hebben.  Via een steile houten trap, een klif van een kleine 50 m lang en opnieuw een steile trap kan je nu het gebouw bereiken, terwijl dit vroeger allemaal via de bestaande rotswand moest gebeuren.  Het is prachtig om te zien hoe er toen al verschillende kamers werden gemaakt, voor opslaan van eten en het bewerken ervan, slaapkamers, leefkamers kompleet met verluchting en verwarming.  Ik kan er nog lang over doorgaan, maar dit is echt een aanrader als je ooit in de buurt bent.

Na de mesa verde hadden we nog weinig zin om volgens plan door te rijden naar Durango, het was trouwens toch al te laat om nog veel van het stadje te zien, en daarom zijn we wat dichterbij een slaapplaats gaan zoeken in Cortes, op een tiental km van de mesa verde.  We zijn uiteindelijk in een Best Western beland, zijn nog een hapje gaan eten bij "Dennis" , daarna nog wat gaan shoppen in de Walmart (mijn madam kan er uren in rondwandelen) en uiteindelijk toch op de kamer beland.

Morgen rijden we door naar Moab, waar we drie nachten slapen, wat ik niet erg vind want we hebben toch al weer heel wat kilometertjes gereden.

En nu Ikke terug (Carine)

Ik had/heb het moeilijk om Durango over te slaan. Ik zag er naar uit om nog eens in de iets meer bewoonde wereld te komen en wou ook de million dollar highway rijden. Maar we stonden voor de keuze : laat in Durango aankomen (we moesten ook nog een motel zoeken) en dus alles snel snel doen, of in Cortez overnachten en van daaruit verder naar Moab. Maar dan niet via Tellirude, want we hebben besloten om deze regio een andere keer ‘tegoei’ te doen. Komt daarbij dat het nu onweert en ook voor morgen 50 percent kans op showers is.

Op deze manier houden we dan meer tijd over voor Moab. Tja, keuzes maken, is niet altijd even makkelijk

Wat dat uren rondlopen in de walmart betreft : dat klopt! Maar wat hij er niet bijschrijft is dat hij diegene met de aankopen is Maar dat zullen velen die hem kennen ongetwijfeld al weten! Walmart is weer een CD, pepperridge farm soft chunks (chocoladekoeken) onderbroeken en leesboek armer ! Tel daarbij nog cadootjes voor Sacha, Senne, de moeder en schoonmoeder en de rekening is gemaakt

We zijn al over de helft! Nog op het programma staan drie dagen Moab en twee dagen Denver. De laatste dag gaan we met Loek en Gepke op restaurant. Zij zijn Nederlanders die geemigreerd zijn naar Amerika. Ik ken hen via het alles amerika forum. Maar meer daarover lees je later!

Allereerst : de foto’s van gisteren staan er bij op.Als je op de foto zelf klikt, dan vergroot hij, voor diegenen die dit nog niet kennen.

Hier nog eentje van onze cabin :

De voorbije week is het hard gegaan. Veel indrukken op korte tijd. Daarom had ik op voorhand een rustigere dag ingepland. En deze was vandaag. We zijn pas rond half elf uit monument valley vertrokken. De weg naar canyon de chelly in Chinle was niet zo lang, maar een paar uurtjes. We verblijven dus twee dagen in ‘indianenland’. Hiervoor in Page trouwesn ook al wel, maar nu toch in the middle ervan. Wat mij als totale leek opvalt is dat indianen iets met auto’s hebben. Het lijkt alsof zij een nieuwe kopen en de oude naast hun huis zetten. Overal hebben ze oude auto’s naast, achter of voor hun huis staan. Ik dacht eerst dat oude auto’s inleveren mss geld kost in Utah, maar hier in Arizona hetzelfde fenomeen.Verder ben ik op deze vakantie twee maal ‘lastig gevallen’. Eénmaal in Page, in de walmart. Een indiaan die duidelijk één of andere mentaal probleem had volgde me door de winkel. Cis had eerst nog niets in de gaten, maar ik werd er wel ongemakkelijk van. Op het moment dat ik Cis er over wou aanspreken, riep een winkelbediende hem bij me weg. Hij zal er gekend zijn vemoed ik. Vandaag in Chinle werden we ‘lastig gevallen’ door een indiaan die kwam bedelen. Duidelijk iemand met een drankprobleem.In het hotel krijg je een apart blad met uitgebreide waarschuwingen voor diefstal. Een combinatie van die dingen maakt dat ik vermoed dat er wel wat problemen zijn in de indiaanse gemeenschap. Ik weet niet hoe andere reizigers dat ervaren… .

We waren dus al vrij snel in canyon de chelly. Deze canyon heeft op mij niet veel indruk gemaakt. Cis was er wel heel erg van gecharmeerd. Het boek dat hij aan het lezen is, gaat er oa over. Hier is hij zelf aan het woord :

Tja, zoveel weet ik er nu ook niet van, wel is het zo dat duizenden jaren geleden er al een vrij goed georganiseerde indianenstam (nazaten van de Azteken ?) hun huizen bouwden tegen de rotsen van de valleiwand, met tientallen kamers naast elkaar.  Veel blijft hiervan niet over, enkel hier en daar zijn er nog wat stenen op elkaar blijven staan.  Feit is dat die stam maar enkele honderden jaren daar heeft geleefd, en dan vermoedelijk door droogte en hongersnood is moeten vertrekken.  Pas vele honderden jaren later, rond de 16de eeuw ? werd het gebied ingenomen door de Navajo’s, die er nu nog wonen.  De Navajo’s waren dan weer nomaden, die zich nooit in die woningen hebben gevestigd maar wel de vallei zelf gebruikten voor hun landbouw en veeteelt.  Ik vond het in elk geval prachtig om te zien.

Zoals dikwijls de voorbije dagen, kwamen in de late namiddag donkere wolken met lichte regenbuien. Het stoort ons eigenlijk niet echt,want tegen die tijd is hetgeen je wil doen al afgerond. Deze keer relaxten we achter de TV in het holiday inn. Best wel een goed hotel. Met balkon voor de sigaretjes Tegen een uur of zeven zijn we een goed uitgebalanceerde maaltijd bij de burger king gaan halen.:)

Samen met een blikje fruit en chocolade muffins hebben we onze vitamines weer binnen.

Nog wat internetten en sebiet in onze bedjes voor een neiuwe ontdekkingsdag !

Voor de ongeruste moeders en schoonmoeders : met Cis gaat het heel goed. Hij heeft totaal geen pijn meer. Morgen is alle antibiotica op en duim maar dat alles ook genezen is !

Totaal onveracht hebben we in onze cabin bij gouldings lodge wel WIFI. Dus hierbij toch een verslag

Vanmorgen op schema uit bed. Terwijl Cis zich stond te douchen ging ik op een bankje voor het hotel mijn ochtendsigaretje roken. Volgens een sticker op de deur moet je minstens 25 feet van het gebouw blijven om te roken. Het bankje en assepot stond tegen de muur. Ik had er al personeel zien roken, dus ik heb mn voetstappen niet geteld en ben er ook gaan zitten Anyway, naast mij zat een Amerikaan van ongeveer 65-70 jaar die op tocht was met zn Harley Davidson, samen met een vriend van deelfde leeftijd die met een zware Honda reed. Er ontstond een leuke babbel. Hij woont in St. George en had in zijn levcen de halve wereld afgereisd. Azie, Europa, Zuid Amerika… tot in Rusland toe . Hij vertelde me dat hij in de jaren 50 twee jaar in Duitsland gewoond had, via het leger. Verder was hij er nog dikwijls geweest. Nederland, Belgie… kende hij ook. Als hij kon kiezen ging hij direct in Europa wonen. Veel meer cultuur, de mensen zijn er vriendelijker, veel lekkerder eten. Hij voelde zich er beter thuis dan in Amerika, waar de mensen bekrompener waren dan in Europa. Als voorbeeld haalde hij oa aan dat zijn broer mormoon is en onlangs 10.000 dollar geschonken had aan een organisatie om te lobbyen zodat proposition 8 (of hoe dat juist noemt ivm gay marriage) er niet zou doorkomen. Hij had hier serieuze problemen mee en hij kon niet verstaan dat zijn broer zoiets deed. Ook het religieus zijn vond hij veel sterker aanwezig in de US dan in Europa, terwijl hij zelf niet gelovig is.Ik vond m zeer openminded en het was heel erg voelbaar dat hij zoveel gereisd had. Ik vertelde hem dat er veel mensen zijn die gerust met hem willen ruilen

Enfin, deze babbel maakte dat we veel later dan gepland vertrokken zijn.

Gisteren schreef ik al over een bakker in Cairnsville. Doordat we er nu weer passeerden zijn we er terug een vers brood en geitekaas gaan kopen.Dat maakt hij allemaal zelf. Een tip voor iedereen die nog eens lekker vers, biologisch ECHT brood wil eten : passeer langs hem : mesa farm market. Hij perste ook vers sinaasappelsap! Echt een aanrader!

Onze eerste stop was natural bridges NM. Dit maakte niet zo erg indruk op ons. We kwamen er een Hollands koppel met hun camper van cruis america tegen. Ik maakte er hun op attent dat hun linker stoplicht en remlicht niet werkte. Ze waren precies niet erg te spreken over cruise america,maar meer is er niet gezegd.

De volgende stop was Muley point. Wat een schitterend uitzicht! Dan weet je weer waarom je in Amerika bent!

Aansluitend deden we de moki dugway. Leuke weg met mooie uitzichten, maar er waren serieuze ribbels in de weg zodat je erg moest opletten om niet te schuiven. Hier heeft Cis wel enkele keren ‘pas op’ moeten horen Omdat het al laat was hebben we niet meer de valley of the gods gedaan maar zijn wel langs Goosenecks SP gereden. Hier arriveerden juist twee fietsers! Beetje later hoorde ik vrij hard roepen : er is hier geen water! Nederlanders ja Zij waren met de fiets op doortocht voor een maand! De lange , saaiere stukken liften zij in de hoop dat er iemand met een pick up hun zou meenemen, fietsen in de kofferbak. Dat liep redelijk. Gemiddeld na een uurtje vonden ze wel iemand die hen meenam. Al bij al hadden ze dus weinig water terwijl ze met hun tentje op goosenecks bleven overnachten. Ik heb hen enkele flessen water gegeven en hen veel succes gewenst met hun fietstocht. Ik moet er nog niet aan denken om dat allemaal met de fiets te doen. Moedige jonge mensen met Capitol reef, Bryce, Zion en Vegas op hun programma! De north rim, Page en MV hadden ze al achter de rug.

Verder naar MV waar we overnachten in een cabin bij gouldings lodge. MV is heel mooi, maar je hebt het ook snel gezien. Een volledige dag zou ik me hier niet kunnen vermaken, maar het is wel heel mooi!

Het visitorcenter was gesloten. Het is één grote bouwwerf daar. Bij gouldings lodge hebben we gegeten en iedereen was daar heel erg vriendelijk. Zowel bij het inchecken als in het restaurant. We hebben nog geen zo’n hartelijke ontvangst gehad dan daar. Ik heb hier en daar al eens gelezen over onvriendelijke indianen, maar dit is hier het tegendeel.

Nu zitten we op de ‘porch’ van onze cabin. Kunnen we lekker de hele avond ongestoord sigaretjes roken Het was een vrij lange rijdag. Meer moet het toch niet zijn. Maar morgen is het een veel kortere rit. Ondertussen hebben we op zeven dagen tijd al 1400 miles op de teller staat! Ofwel 2253 km!